Corel FORUM

Bogumila M.

Najdłuższa książeczka jaką złożyłam miała 40 stron. Grafika + tekst. Zajęło mi to kilka godzin, z tym, że ok. 30% czasu straciłam na kopaniu się z programem, który a to poprawił czcionkę, a to zmienił język, a to wsadził pod spód to, co było na wierzchu. Książeczka była formatu A5 drukowana na zwykłej drukarce A4, składana i zszyta zwykłymi zszywkami.

Niemniej jednak Corel nie nadaje się do składu większych publikacji. Nie dlatego, że się nie da. Dlatego, że zawiera tyle bugów, skutkujących tym, że trzeba nieraz po kilka razy robić to samo, że nie da się zapanować nad poprawnością. Po prostu ilość błędów publikacji, niezawinionych przez użytkownika, staje się nieakceptowalna.

Cysorz

A ja "popełniłem" w Corelu kilka książek, a raz nawet - dobre kilka lat temu również kalendarz książkowy. Notorycznie w Draw przygotowuję katalogi, broszury itp. Wszystko idzie do druku, żadne tam "na ksero".
Dużo więcej mam złożonych w PM, kilka w ID ale w Corelu też się da. I to wcale nie ze względów masochistycznych je robiłem - uznałem, że tak będzie wygodniej.
Gdzieś mam ten kalendarz jeszcze, spróbuję go znaleźć, ale to praca jeszcze z ubiegłego wieku ;) więc może być ciężko...

chezare

Wyjdzie, że jestem złośliwy, ale moje zdanie jest takie, że w Corelu książki, dobrze złożonej książki zrobić się nie da. Tak samo nie da się tego zrobić w Ilustratorze czy Wordzie.
Nie chodzi o to, że trzeba się namęczyć, napracować, tylko o to że ten program nie dysponuje narzędziami niezbędnymi do takiej pracy. Ktoś powie, że kiedyś nie było komputerów a książki drukowali. Drukowali układając literkę po literce, jak ktoś w ten sposób rozumie taką robotę w Corelu, to się da. Ci co zrobili książki w Corelu, zrobili marne książki. To czy taka książka miała 10 stron czy 200 nie ma znaczenia, bo było albo 10 albo 200 stron marnie złożonych.
Jak ktoś nie wierzy, niech weźmie dobrze wydaną książkę, przepisze jedną stronę i sformatuje tekst tak żeby wyglądał jak w książce. Pomijam jeden mały szczegół, że żeby to zrobić trzeba dysponować delikatnie mówiąc dosyć obszerną wiedzą. Na tym forum może jest jedna, dwie osoby, które wiedzą jak to profesjonalnie zrobić. Ja nie wiem.
Kalendarz zrobić się da, książki nie.

Trurl

Chezare, podzielam Twoje zdanie, zwłaszcza, że złamałem już kilkaset książek i czasopism - z tego żyłem.
Łamanie książki w Corelu można porównać do czesania się widelcem. Oczywiście widelcem można się uczesać, jak się nie ma grzebienia, ale pokażcie mi fryzjera, który czesze widelcem...

Bogumila M.

Skoro dezawuuje się cudzą pracę nawet jej nie widziawszy, to nawet będąc złośliwym uczciwie by było zdradzić czego konkretnie w Corelu zrobić się "nie da". Jakież to są te niezbędne do "takiej" pracy narzędzia? Wyjdzie, że jestem złośliwa ale może nie każdy jest w stanie złożyć porządnie książkę nie mając do dyspozycji narzędzi, które to robią automatycznie za niego? W Corelu jednak trzeba wszystko poukładać ręcznie, przypilnować, żeby tekst nie uciekł, żeby nie wlazł pod albo na obrazki, rozłożyć tak, żeby po wydrukowaniu strony były po kolei, żeby tam gdzie są polskie znaki nie było kwadracików, albo jakich krzaczków z innej czcionki...

chezare

Bogumiło, ja w odróżnieniu od Ciebie nie popełniłem żadnej książki nawet takiej czterostronicowej, ani przy użyciu Corela ani żadnego innego programu, trochę jednak o tym poczytałem i po tej lekturze wiem, że to bardzo rozległa wiedza i naprawdę skomplikowane zadanie. Gdybym tego wszystkiego nie przeczytał, to pewnie gdyby ktoś z taką robotą przyszedł, to usiadłbym przed Corelem i to zrobił, nie mając świadomości, że zrobiłem lipę. Jak mówiłem o książce, to miałem na myśli książkę w takiej jej najczystszej postaci, sam tekst. Podobnie nie podejmę się póki co wyprodukowania fontu, bo ta z pozoru prosta robota też wymaga olbrzymiej wiedzy i równie dużo pracy.
Wracając do książki choć to temat o kalendarzu :-)

to jestem przekonany, że nawet najlepsze narzędzia wyspecjalizowane do takiej pracy bez doświadczonego operatora nie załatwią sprawy do końca. Ja mogę w Corelu zrobić książkę, dla dzieci z obrazkami do malowania, do tego Corel, którego przecież nieraz tutaj broniłem się jak najbardziej nadaje :-)

Miłego weekendu Wszystkim życzę.

Trurl

Bogumiło, skład i łamanie książki to nie jest układanie literek...
Ot, weźmy pierwszy z brzegu podręcznik Corela i przyjrzyjmy się mu tak, ja przygląda się mu ktoś, kto ma go zrobić, mając materiały elektroniczne - fonty i grafikę.
Po pierwsze spójrzmy na stronę redakcyjną, gdzie przeczytamy, że jej objętość wynosi 6-10 ark. wyd. Arkusz wydawniczy to 40 tys. znaków pisarskich, a to jest ok. 22,5 strony maszynopisu (strona maszynopisu to 1800 znaków). Twój podręcznik Corela - załóżmy że jest wyłącznie tekstem - ma, powiedzmy, 6 ark. wyd., a więc zrobiony jest z 38, 4 mln liter...
Życzę Ci więc powodzenia w składzie i łamaniu w Corelu podręcznika Corela... :-)

Bogumila M.

Czytanie ze zrozumieniem na pewno pomogłoby w komunikacji. Przeczytaj z łaski swojej co tu napisałam. A także na górze tej strony w drugim akapicie. Daj znać jak skończysz. ;)

Cysorz

Nie dopisałem, że te książki to przede wszystkim były tomiki poezji, zazwyczaj z indywidualną grafiką, np. oblewaną tekstem. Encyklopedii bym się tam podjął składać ;)
Jest jeden wyjątek - dosyć duża biografia, którą MUSIAŁEM robić w Corelu - i jedna strona, żeby było widać jak to wyglądało...

ws.pdf

Pobierz Plik ściągnięto 295 raz(y) 90.88 KB

Bogumila M.

Choć nie znam się na tym, to domyślam się, że to jest kompletnie nieprofesjonalne. Profesjonalne by wyglądało zdecydowanie bardziej... profesjonalnie. Poza tym widać, że tekst pochodzi z OCR-a.

;)

Trurl

Malutki, strona, którą pokazałeś w tym pedeefie jest dobrze złamana, ale znalazłem błędy...
Zakres dat, np. 1929-2008 pisze się nie z dywizem między dwiema datami, a z półpauzą, a więc tak: 1929–2008. Półpauzę: – uzyskuje się z klawiatury numerycznej: Alt+0150. A dawniejsze zasady (jeszcze za gorącego składu - wiesz, praca w ołowiu) przewidywały pauzę, a więc taki zapis: 1929—2008. A pauza to Alt+0150, czyli to: —.
Ciekawe, czy "register pada", ale żeby to sprawdzić, muszę mieć dwie widzące się strony. :-)

Podsumujmy:
dywiz: -
półpauza: –
pauza: —

i każdej z tych kresek używa się do czego innego, a więc w różnych sytuacjach. :-)

Starzy redaktorzy, w tym ja, wierzą w jeden przesąd, a jest to przesąd (wręcz zasada redaktorów starszej daty, w tym mnie), który mówi, że fotografowane osoby muszą patrzeć w stronę grzbietu, a więc "do środka". Podobnie jest z pojazdami i wszystkim, co się rusza – wszystko to powinno być zwrócone "do środka". W przeciwnym bowiem wypadku wszystko, co żyje i co się rusza, "wyłazi z książki", a to zły dla niej znak... :->

Cysorz

Bogumiło: tekst był obcy, przeklejony z Worda i nawet nie za bardzo poprawiany - trochę tylko uważałem, żeby wdów i sierot nie było za bardzo widocznych.
Trurl: tablicę znaków znam na pamięć, łącznie ze •, ™ i × - takie zboczenie jeszcze chyba z "trójki" bo wtedy to bodajże był dołączany taki kartonik z nimi. Jednak dziękuję za uwagę odnośnie półpauz, bo nie wiedziałem, że przy datach właśnie ona powinna być stosowana. I także za to "patrzenie na grzbiet".
Register był zachowany, justowanie było ustawione także na wertykalne - było z tym trochę problemów bo się czasami inicjały wpuszczane buntowały przy oblewaniu zdjęć, ale ostatecznie jakoś się udało.
Czyli jednak całe życie człowiek się uczy ;)

Ale jeszcze raz podkreślam: tę pozycję MUSIAŁEM złożyć w Corelu...

Bogumila M.

A propos inicjałów wpuszczanych, to Corel do tego nadaje się jak żaden inny program. Wpuszcza inicjały aż miło. Tylko nie należy zaczynać akapitu od cudzysłowu, bo wpuści tylko cudzysłów. Podobnie bardzo profesjonalnie działa zamiana liter na duże. Wszystkie programy nie traktują cudzysłowu, nawiasu, apostrofu, czy dowolnego innego znaku stojącego przed literą jako litery, dlatego nieprofesjonalnie powiększają literę po znaku. A Corel nie. Full vypas profesjonalizmu.

tegraf

Bogumila M.

Bez obrazy, ale prawda objawiona tym się różni od zwykłej, że nie zawiera żadnego dowodu. Jeśli na stronie nie ma ani jednego elementu złożonego dobrze, to powinno dać się bez trudu podać choć jeden przykład elementu złożonego źle. Na razie to wygląda na rozpaczliwą próbę obrony tezy postawionej na początku, że "się nie da", bo nie. Czego się nie da? Wstawić myślnika? Łącznika?

tegraf

Myślniki na tej stronie to akurat najmniejszy problem.

Nie podam przykładów elementów złożonych źle, bo pdf nie został umieszczony w dziale Moje prace. Nie mam też pewności, że życzyłby sobie tego Malutki, do którego mam dużo szacunku i z którego rad korzystałem nie raz.

Jak sądzę, umieszczenie przykładu w tym wątku nie upoważnia mnie do jego szczegółowej analizy, chociaż pozwala na ocenę ogólną (którą podałem).

kula69

nie zajmuje się składem książek czy czasopism nałogowo choć zmuszony byłem parokrotnie takowe popełnić i ze 2 razy w Corel-u bo PM padł a termin był na "już" (tygodnik). Mniejsza z tym chodzi o "patrzenie na grzbiet" - jako ciekawostkę mogę podać że w USA twarz musi patrzeć w naszą prawą stronę bo to strona zwycięzcy. Co kraj to obyczaj. A propos zecerni i ilości znaków: stworzono to po to aby wyceniać pracę - począwszy od autora a na zecerze skończywszy i zmienia się teraz w dobie elektroniki - prostu traci sens tak jak układ klawiatury stworzony by wolniej pisać gdyż zacinały się mechanizmy. Co czas to inne zasady :)

Cysorz

To nie była "prowokacja" ;), wstawiłem pierwszą lepszą stronę, żeby pokazać, "że się da". Tak jak pisałem wcześniej, tekst został przeklejony z Worda bez żadnego praktycznie formatowania. Nie obrażę się, jeżeli zostaną mi wytknięte błędy - mało tego, proszę nawet o to!

Bogumila M.

tegraf

Problem pierwszy ze składaniem książek w Corelu wynika z faktu, że jest dostępne w nim narzędzie o nazwie ramka tekstowa, co - zdaniem wielu - upoważnia go do użycia w roli programu do składania książek, czyli produktu poligraficznego o znacznej liczbie stron. A jest to narzędzie mocno niedoskonałe, co wykażę niżej.

Problem drugi - grafik komputerowy, to nie składacz (dawny zecer). Jeżeli ktoś jest dobrym grafikiem, to nie oznacza, że jest dobrym składaczem. Zasady składu i pojęcia z nim związane mogą mu być zupełnie obce (np. przywołany już "register"), a nawyki powstałe przy projektowaniu produktów reklamowych - wręcz szkodliwe.

Problem czwarty - książka to produkt zbiorowy. Osoby biorące udział w jej powstaniu to: autor, redaktor techniczny, korektor, składacz, drukarz. Nawet jeżeli ich funkcje są łączone w jednej fizycznej osobie, to przez czynności im przypisane (etapy) książka musi przejść. W przykładzie Malutkiego błędy popełniły wszystkie wymienione osoby, pomijając drukarza.

Naczelną zasadą przy składaniu książek jest to, że osoba składacza ma być "przezroczysta". Skład ma być tak zrobiony, aby między autorem i jego tekstem a czytelnikiem nie było nikogo, kto mógłby w jakikolwiek sposób wpłynąć na "odbiór" tekstu. Oznacza to, że należy odwrócić priorytety - strony książki mają być składane tak, żeby były czytelne - rytmicznie, łatwo, bez zmęczenia - wtedy będą złożone "ładnie". Jeżeli będzie składane tak, aby były "ładne", to tylko potencjalnie mają szanse być złożone dobrze.

Pierwszy bład w podanym przykładzie polega na połączeniu dwóch sposobów wyróżniania akapitów. Jedną z żelaznych zasad przy składzie książek jest unikanie jak ognia podwójnych wyróżnień. Akapity Malutkiego mają wcięty pierwszy wiersz (I sposób) i jednocześnie dodatkowy odstęp po akapicie (II sposób). To błąd wręcz szkolny. Z tego też powodu register nie jest zachowany (register - czyli umieszczenie kolejnych wierszy tekstu na obu stronach kartki na tej samej wysokości), bo po prostu nie może. Zasada unikania podwójnych wyróżnień np. nie pozwala wcinać pierwszego akapitu (np. rozdziału) bo jest on wystarczająco wyróżniony przez sam fakt bycia pierwszym.

Błąd drugi: inicjał. To, że taka możliwość jest w programie, nie oznacza, że należy go używać bezkrytycznie. To bardzo interesujący i subtelny sposób na wyróznienie początku akapitu i pełni w składzie funkcję ozdobną. W przykładzie Malutkiego w połączeniu ze znajdującym się obok zdjęciem i pod imieniem i nazwiskiem napisanym dużymi literami - dla mnie osobiście - jest po prostu źle użyty. Ale nawet jeśli taki był zamysł autora, to jest źle wykonany. Górna linia inicjału powinna być na tej samej wysokości, jaką mają pozostałe litery w wierszu. Na stronie Malutkiego sa wyraźnie przesunięte do góry. Obie notki biograficzne zaczynają się od słów "Urodził się" lub "Urodzony" - czy pozostałe inicjały w pracy to tylko litera "U"?

Błąd trzeci - "zdjęcie niedostępne". Autorzy nie mają zdjęć wszystkich opisywanych osób. Zdarza się. Ale oznacza to, że należało opracować wersję wpisu bez zdjęcia. Takie zdjęcie zastępcze można odczytać jako brak szacunku dla opisywanej osoby. To nie kartoteka policyjna.

Postałe:
1. "H. Armatys, Zb. Cadel" - powinny być pełne imiona. Jak już, to "Z. Cadel".
2. "1937-48" - powinno być "1937-1948". Poza tym ja bym tego nie dzielił.
3. KS - przeniesienie - „Groble” Kraków. Lepiej by było w jednym wierszu.
4. Zbyt rozstrzelony 5 wiersz pierwszej notki, zaczynający się od słowa "zasłużony". Chyba wyłączone dzielenie w tym akapicie.
5. "30 września 1998 r." - albo "30.09.1998 r." albo "30 września 1998 roku.".

Mnie osobiście razi i uważam to za błąd:
1. Zbyt bliskie kolumny umieszczenie numeru strony. Obie kreski po obu stronach numeru to także wg mnie błąd. Dlaczego kursywa?
2. Nie wiem czemu ma służyć zabierająca "swiatło" pozioma kreska na górze strony.

Bogumila M.

Nareszcie. Bardzo cenne wskazówki, niewątpliwie pomocne dla wielu. Jedna uwaga - błędy korektorskie to nie błędy składu. Druga uwaga - z tego co piszesz nie wynika, że w "Corelu się nie da". Da się nawet w notatniku, jeśli się zna zasady i stosuje je. Nie uważasz?

P.S.
Do administratorów - nie dałoby się tego postu umieścić w miejscu, do którego byłby łatwy dostęp bez konieczności żmudnego szukania?

Trurl

Malutki, piszesz o wdowach i sierotach, których, naturalnie nie może być. Określenia te, to nowomodna kalka z języka angielskiego - widow i orphan.
Po polsku nazywa się to od niepamiętnych czasów "szewc" i "bękart", przy czym "szewc" to (niedopuszczalny!) pierwszy wiersz nowego akapitu kończący kolumnę, a "bękart" to (niedopuszczalny!) ostatni wiersz akapitu z poprzedniej strony, rozpoczynający nową kolumnę. :-)

Bogumila M.

Wy mówicie o błędach składu... Ach, żeby tak niektórzy zasady składu stosowali w praktyce życia codziennego. Coraz częściej można spotkać wiersz zaczynający się od przecinka lub kropki, bo szkoła już nie uczy, że odstęp daje się po znaku interpunkcyjnym, a nie przed. Ani tego, że po wykrzykniku lub pytajniku nie daje się kropki. Dlatego takie wątki w których to jest wyjaśnione są ważne i powinny być podklejone na górze. Kto dziś rozróżnia łączniki, pauzę (en-pauza) i myślnik (em-pauza) czy — jak chce Trurl dywiz, półpauza, pauza — skoro na klawiaturze jest tylko łącznik i podkreślenie, którym niczego podkreślić się nie da?

tegraf

bidon184

hym,no ciekawe ciekawe,ale jesli sobie przypomnimy że klawiatura składa sie z podstawowych 3 sekcji,czyli z klawiatury numerycznej,alfa numerycznej i z klawiszy funkcyjnych,to staje się to juz mniej ciekawe,ja bym to ocenił jako brak podstawowej wiedzy o klawiaturze,poprostu myszka za bardzo co poniektórych rozleniwiła